Sanktuarium Matki Bożej Rzeszowskiej, Bazylika OO. Bernardynów w Rzeszowie
Menu

Co najbardziej cenisz w naszym Sanktuarium?
A A A
Wdowy Konsekrowane

 „Bądźcie źródłem nadziei i życia! Jesteście powołane, aby przypominać ludziom ich wieczne przeznaczenie z oczyma utkwionymi w wieczność, dokąd weszli już wasi małżonkowie, których nadal kochacie w Panu!”

Jan Paweł II do wdów

 

Wiemy, jak bolesnym doświadczeniem jest wdowieństwo. Śmierć ukochanego męża wprowadza pustkę w życie małżonki, a potem rodzi się pytanie: dlaczego akurat mnie Pan Bóg tak boleśnie doświadczył? W końcu kiedyś przychodzi czas refleksji: jak mam żyć, co mam dalej w tym stanie wdowieństwa czynić?

 

Często wdowy zamykają się w sobie, albo nadmiernie troszczą się o rodzinę. Za mało natomiast troszczą się o własne życie doczesne i wieczne. Wydaje się niejednokrotnie, że dla nich już wszystko się skończyło. Zagubione czy to w zamknięciu w sobie, czy też w nadmiernej trosce o rodzinę, tracą z przed oczu, główny sens swojego życia.

 

Zbawienną rzeczą będzie odkryć, że wdowieństwo to nie dopust Boży, a wezwanie dane od Boga! Zaufajmy Mu!

 

W dzisiejszym świecie, żyje bardzo dużo wdów i wdowców, którzy nie myślą o powtórnym małżeństwie, nie pogrążają się w zgorzkniałą samotność, ani wyczerpującą nadmierną aktywność, ale szukają ukojenia i umocnienia u Boga, chcą żyć tylko dla jego chwały.

 

Może nie wszyscy wiedzą, że w Kościele istnieje możliwość, aby poświęcić  Bogu swój stan życia pozostając nadal w swoim środowisku.

 

Bóg, który jest naszym Ojcem, każdą naszą sytuację życiową uświęca, jeśli Mu ją oddamy i dla Niego żyjemy. Gdy to zrozumiemy i uznamy, wtedy wdowieństwo staje się powołaniem i misją.

 

Kościół w swoim nauczaniu i trosce duszpasterskiej o wszystkich ludzi, nie zapomina o wdowach i wdowcach, ale czerpiąc ze światła Ducha Św. Już od początku chrześcijaństwa ukazuje im drogę świętości w tym stanie jakim się znaleźli. Wielokrotnie misje tego stanu na nowo odkrywał Ojciec Święty Jan Paweł II nauczając, że „wdowy w niemałym stopniu mogą przyczynić się do świętości i działalności Kościoła”.

 

Kościół wskazuje, ze wdowa może również „wrzucić swój grosz do skarbony Kościoła”.

 

Bóg, który powołuje mężów do siebie, nie zostawia ich samych, otwiera przed nimi nowe możliwości. Miłość małżeńska może być teraz przeżywana w nowej perspektywie. Jeśli z ludzkiego punktu widzenia wdowieństwo jest rozłąką, to z chrześcijańskiego jest ono przygotowaniem do nowego spotkania. Jest to oczyszczająca i nobilitująca faza miłości małżeńskiej. Ziemska samotność pozwala pełniej się otworzyć na rzeczywistość miłości niewidzialnej.

 

Modlitwa wdowy jest szczególnym wyrazem jej więzi ze zmarłym małżonkiem.

 

Wierzymy, że on czuwa nad tym, aby wszystko w jej życiu stanowiło okazję do wzrastania w łasce. Duchowy wzrost należy również zawdzięczać „rajskiej” modlitwie jej małżonka. I wzajemnie, modlitwa wdowy przyczynia się do wzrostu niebiańskiej chwały małżonka.

 

Wdowa ma zatem obowiązek, a zarazem przywilej modlitewnego zabiegania o zwiększenie miłości tego, który nadal pozostaje jej małżonkiem - nawet wtedy, kiedy życie małżeńskie uchodziło za „nieudane”. Teraz wszystko może zostać odnowione, wszak Chrystus swoją odwieczną miłością może wszystko uzdrowić i ożywić. Miłość małżeńska właśnie w stanie wdowieństwa została nasycona nowym światłem. Dlatego, aby nie zaniedbać tej możliwości jaką daje nam Chrystus, odnajdujemy miejsce dla siebie. W winnicy pańskiej jest miejsce dla każdego i w każdy okresie jego życia.

 

W Polsce od roku 1994, po Synodzie Biskupów  powstają w różnych diecezjach grupy wdów, które pragną iść drogą jaką okazuje w tym stanie Jezus. Grupy te pod opieką kapłanów poprzez comiesięczne spotkania, dni skupienia oraz rekolekcje przechodzą formację duchową. Obecnie w Polsce jest ok. 150 wdów konsekrowanych.

 

Na Podkarpaciu konsekracji dostąpiło kilkanaście wdów. Dzięki stałej formacji wdowy te nie czują się osamotnione, gdyż odnajdują na nowo nadzieję. Pogłębiają swoją więź z małżonkiem, a tym samym zbliżają się do Boga. Pragną nadal prowadzić życie proste, apostołują modlitwą, pracą, dobrem. Starają się żyć słowem Bożym na co dzień, uczestniczą w codziennej Mszy św., adorują Chrystusa Eucharystycznego, starają się przepoić swoje środowisko duchem miłości, aby być bliżej ludzi.

 

Ogólnopolski patronat nad wdowami konsekrowanymi prowadzi

  • ks. bp Kazimierz Gurda, Przewodniczący Komisji KEP ds. Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego
  • moderatorem ogólnopolskim wdów konsekrowanych jest o. Wiesław Łyko OMI
  • w Rzeszowie - o. Rafał Klimas OFM (tel. 017.853.34.95, wew. 119)

 

Od kilku lat pod patronatem Podkomisji Konferencji Episkopatu Polski ds. Indywidualnych Form Życia Konsekrowanego organizowane są  sympozja, oraz ogólnopolskie pielgrzymki na Jasna Górę.

 

X Nie pokazuj więcej Strona używa plików cookies zgodnie z ustawieniami Twojej przeglądarki, aby usprawnić korzystanie z niej i do celów
statystycznych. Jeżeli nie blokujesz tych plików, to wyrażasz zgodę na ich używanie i zapisywanie na Twoim urządzeniu.